Loper.ferrenzo.nl Home

maandag 24 december 2007

Vervolg op blessure

Iets meer dan twee weken geleden kreeg ik, net als een jaar daarvoor, last van mijn linker knie. In tegenstelling tot wat ik eerder dacht, lijkt het er sterk op dat de blessure wordt veroorzaakt door rustig, ontspannen lopen. Ik heb een artikel over geschreven in mijn BLOG. Sindsdien heb ik vijf keer gelopen. Met wisselende resultaten, maar voornamelijk weinig last.

15 december - Interval 7 x 1 km met 3 min rust
Een interval training leek een goed idee. Langzaam lopen was het probleem, niet voluit sprinten. De eerste drie kilometers waren veelbelovend: 3:44, 3:35 en 3:36. Zo snel had ik nog nooit gelopen, bijna 17 km/u over een hele kilometer! Bij de vierde ging het tempo alweer wat omlaag. Halverwege de vijfde kilometer ging het mis met mijn knie en ben ik rustig trimmend verder gegaan. Met zoveel mogelijk spanning op de linker knie natuurlijk. Dat ging op zich wel weer goed. De hogere snelheid brengt blijkbaar een extra belasting met zich mee, wat niet 100% door de spieren wordt opgevangen waardoor de knieband toch weer opspeelt. Althans, dat was mijn theorie.

16 december - Duurloop 1 uur 30, cross
Een duurloop, zoveel mogelijk over onverhard en met een rustig tempo. Maar wel met continu spanning op de knie. Ondanks de grote afstand (bijna 17 km) en de zware ondergrond (veel gras, kilometers zanderig ruiterpad, stukken slootkant) ging dit goed. Bij het warmlopen was de knie nog wat pijnlijk, maar later trok dit weg. Ook de dag erna had ik geen last. Goed nieuws! Blijkbaar kan ik ondanks de blessure nog lange, zware kilometers lopen. Op voorwaarde dat het niet te hard gaat en er spanning op de knie staat.

In het bos bij Halfweg (volgens mij het Houtrak, maar hou me er niet aan vast) lopen hele leuke, kleine buffels rond. Vandaag heb ik een keer mijn telefoon bij me om er een foto van te maken. De rug van deze beesten is niet meer dan een meter van de grond af.

18 december - Duurloop 1 uur 5
Het standaard dubbele rondje om de Sloterplas. Ook dit ging weer goed, erg goed zelfs. De eerste ronde in 26 min 30, de tweede ronde in 25 min 55. Volgens mij mijn snelste ooit in 4 min 18 per kilometer. Dat heb je soms, dan zit er een paar keer iemand voor je en dan moet je die inhalen. Eén van de prooien was een bejaarden scooter en die krengen blijken 15 km/u te lopen. Tenminste, dat gaf mijn GPS aan...

21 december - Heuveltraining 6 x 620 meter met 400 meter wandelen
Toch maar weer een interval-achtige training geprobeerd. Er lag sneeuw op de route, dus helemaal vol kon ik niet gaan. De hoogste snelheden zaten bij de 3:40, de laagste bij 3:52. De snelheid was niet helemaal top, maar de knie wel weer. Voor de zekerheid wel extra lang in- en uitgelopen. Overigens ging het er bij de vorige heuveltraining heftiger aan toe. De snelste route ging toen in 3:30 met een topsnelheid van 19 km/u.

23 december - Duurloop 2 uur 15
Soms moet je het lot tarten om te verkennen waar de grens ligt. Precies een jaar geleden stond dezelfde training op het programma. Van deze training raakte ik toen geblesseerd aan mijn knie. Nu gebruik ik dezelfde training om te kijken of ik de blessure nu onder controle heb. De training bestaat uit een rustige duurloop van 2 uur; met in- en uitlopen kwam het uit op 2 uur 15 en een afstand van 27,5 kilometer. Van te voren weet je dat het pijn gaat doen, die afstand. Vanaf kilometer 18 werd het zwaar. Iets na de 25 kilometer ben ik gebeten door een hond. Maar mijn knie hield zich weer prima. Ik durf de uitspraak nu wel aan: Ik heb de blessure onder controle. Hoera!

Het was werkelijk prachtig weer om te lopen, tussen Sloterdijk en de A9. Er is daar genoeg te zien, met tientallen vliegtuigen die overkomen op weg naar Schiphol (een dubbele aanvliegroute), de Haarlemmerweg, de A9, de Ceres terminal in de verte en natuurlijk het vele groen, de landelijke boerderijtjes, de paarden en schapen. Hier een foto van de route met op de achtergrond de Ceres terminal en boven een vliegtuig op weg naar Schiphol

Tetanusprik

Gisteren ben ik bij de huisarts geweest voor een tetanusprik. Bij het hardlopen had een hond me te pakken en volgens de deskundigen, waaronder de huisarts zelf, moest ik beschermd worden tegen de straatvuil bacterie.

Tijdens het lopen kwam er vanuit een een zijtak van het fietspad ineens een hond, type Doberman, aangestormd. De bijbehorende vrouw was al excuses aan het maken voordat het beest bij me was. Hij leek jong en te willen spelen, dus ik liet hem om me heen draaien en liep rustig verder. Zijn baasje kwam aangehold en zou ook zo ingrijpen. Daar wachtte het monster niet op, hij (m/v) draaide achterlangs en beet hij me in de rechter zijkant van de ribbenkast. Daar zit niet veel vlees en dus ook niet veel grip. Dat heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat de beet oppervlakkig was. De vrouw schrok nogal en bood uitgebreid haar excuses aan en begon de hond aan te lijnen. Enigszins onder de indruk van de beet gaf ik aan dat het wel mee viel en ben ik verder gelopen.

Pas verderop ben ik gaan kijken naar de schade. Het viel mee, twee tanden hadden me goed geraakt en de beschadiging zat vooral onder de huid. Maar wel genoeg om voor de zekerheid een prik te halen. Ik kan er, wat betreft de tetanusprik, weer tien jaar tegen. Los lopende honden en hardlopers blijken weer niet samen te gaan. Ik ga mijn hardloop uitrusting uitbreiden met een een prikstok...

woensdag 19 december 2007

City Pier City 2008

Zonet heb ik me ingeschreven voor de City Pier City halve marathon trimloop in Den Haag op 15 maart 2008. Dit is tegelijk met het NK halve marathon, dat maakt het wel speciaal. Ik ga hier proberen mijn PR op de halve marathon te verbeteren.

dinsdag 11 december 2007

Gespannen lopen

Ze zeggen wel, je moet ontspannen lopen. Maar dat is aan mij niet besteed, daar raak je van geblesseerd!

Een jaar geleden was ik, net als nu, aan het trainen voor de halve marathon van Egmond. Drie weken voor de wedstrijd stond een loop van 2 uur op het programma. Een half uur langer dan ik ooit had gedaan. Als opmerking stond er nog in het schema: "Loop ontspannen". Dat leek me logisch bij zo'n grote afstand.

Het lopen ging goed, maar het werd na anderhalf uur natuurlijk wel zwaar. De echte last kwam de volgende dag pas, in de vorm van pijn aan de buitenkant van mijn linkerknie. Ik dacht aan overbelasting en besloot het rustig aan te doen. De volgende loop extra rustig begonnen, maar na drie kilometer kon ik wandelend naar huis. De pijn was niet te harden. Weer een blessure. Flink balen, zo vlak voor de wedstrijd. Lang getraind, ik was in de vorm van mijn leven en plotseling moet je de training staken.

De weken erna ben ik het blijven proberen, maar iedere keer kwam de pijn weer terug na een paar kilometer. Soms pas na 4, maar ze kwam onherroepelijk. De donderdag voor de wedstrijd, na een hele week rust, heb ik het een laatste keer geprobeerd. Dit keer ging het zonder probleem tot het vijf kilometerpunt. Een kilometer winst, maar lang niet genoeg voor een halve marathon! Wel kwam ik erachter dat ik met een kilometer of 11 per uur wel kon doorlopen, zonder al te veel pijn. Een goede tijd zat er niet in, maar de finish en medaille misschien wel.

De wedstrijd liep anders. Van te voren voorzichtig ingelopen, zonder last. Flink hard van start gegaan om zoveel mogelijk mensen in te halen voordat we het smalle strand op gingen en daar het tempo wat laten zakken. Wachtende op wat onvermijdelijk komen zou, de pijn. Maar het kwam niet. De pijn bleef uit. En ik had op het eind nog genoeg energie over voor een sprint, heuvel op, richting de finish. Eindtijd 1 uur 35 min 15. Dat mag nog wel een keer gezegd worden.

De pijn kwam terug bij het uitlopen. Ik ging er vanuit dat de wedstrijd spanning of adrenaline er voor had gezorgd dat ik pijnloos had gelopen. Na deze wedstrijd heb ik het fanatieke trainen een tijd gelaten voor wat het was (Stef was in Egmond al vier weken oud) en ben ik hersteld van deze blessure.

De pijn in mijn linkerknie is een jaar weggeweest, maar is nu weer terug. Afgelopen zaterdag stond er een flinke training op het programma, van tegen de 20 kilometer, in een hoog tempo. We waren bij mijn schoonouders en het leek Hilde leuk een stuk met me mee te lopen. Gezellig. De eerste zeven kilometer gingen daarom in een, voor mijn doen, rustig tempo van net geen 12 km/u. Een ontspannen loopje dus. Aansluitend volgden 11 kilometer in D2/D3 met een gemiddelde snelheid van 4 min 4 (14,8 km/u). Precies de snelheid die ik de halve marathon van Amsterdam had gelopen, maar dan nu met hartslag 173, tegen 183 in Amsterdam. Mijn conditie is beter dan ooit!

Maar, de volgende dag dus weer pijn aan mijn knie. Nu verdacht ik zelf het heftige deel van de training. Daar ging het hard, dus daar zal wel de overbelasting in zitten. Niets is minder waar. De blessure en ook die van een jaar geleden, worden juist veroorzaakt door het rustige lopen.

Het lampje ging bij mij maandag branden. Om een lamlendig slaperig gevoel uit mijn lijf te krijgen ben ik een stuk gaan lopen. Mijn knie deed zeer, daarom rustig aan, ontspannen. Soms kwam de pijn wat op, soms verdween deze weer. Na tien kilometer werd het ineens teveel, de pijn schoot door mijn been en vloekend en tierend van frustratie kwam ik tot stilstand. Vijf weken voor Egmond, een top conditie en weer houd het op?

Wandelend ben ik alles wat er een jaar geleden gebeurde en wat er nu voorbij was gekomen op een rijtje gaan zetten. Het begon door te dringen dat juist het rustige lopen de oorzaak kon zijn. Als je rustig loopt span je je spieren minder aan. Denk hierbij aan de pezen die om je knieën lopen. Span je die niet aan, dan worden de kniebanden zwaarder belast. Misschien zat daarin wel het probleem, dat door dat rustige lopen de kniebanden overbelast waren geraakt.

Met deze nieuwe informatie in mijn achterhoofd ben ik weer gaan lopen, maar dan met alle spieren rondom de linkerknie aangespannen. Waar ik eerder nog verging van de pijn kon ik nu gewoon verder lopen. Wel wat stijfjes, met die aangespannen knie, maar volledig zonder pijn. De resterende 3 kilometer naar huis gingen zonder probleem.

Het sluit aan bij mijn eerdere ervaringen. De eerste blessure had ik opgelopen na een lange, ontspannen gelopen tocht. Iedere volgende rustige loop ging het weer fout, kwam de pijn terug. De wedstrijd daarentegen, op hoog tempo en iedere spier in het lijf gespannen, ging helemaal goed. De pijn begon weer toen ik ontspannen ging uitlopen.

Dit jaar hetzelfde. De oorzaak van de blessure is niet het heftige deel van de training van zaterdag, maar juist het rustige deel. De pijn kwam weer terug toen ik twee dagen later rustig ging lopen, maar verdween toen ik alle spieren rondom die knie aanspande.

De moraal van het verhaal? Ontspannen lopen is goed, zolang de ontspanning in je hoofd zit. Laat je je spieren verslappen, kijk dan uit voor extra belasting van bijvoorbeeld de kniebanden. Loopt gespannen!