Loper.ferrenzo.nl Home

dinsdag 20 november 2007

Dope nieuwe patta's

Al een tijd ben ik aan het tijd kijken naar lichtere schoenen voor het hoge snelheids werk, zoals interval trainingen en wedstrijden. Nike heeft een paar mooie, zoals de Skylon en de Pegasus T/C. Al lange tijd hou ik Ebay in de gaten, maar met een prijs van zo'n 70 Euro durf ik het toch net niet aan om de gok te nemen. Stel nou dat ze niet goed zitten.

Het alternatieve plan was om een keer naar de PK Runningshop te gaan. Dat is niet direct om de hoek, maar ze hebben wel een bijzonder groot assortiment, goed geschoold personeel en goede faciliteiten voor het testen van schoenen en beoordelen van je loopgedrag. Je betaalt meer voor de schoenen, maar krijgt dan iets terug in de vorm van goed advies en de zekerheid dat de schoenen goed zitten.

Zo ver is het niet gekomen. Deze week stond er op Marktplaats zomaar een paar Nike Skylons te koop in mijn maat en zo goed als nieuw! Het vorige type en in de mooie kleur zoals je hier rechts kunt zien. Voor 40 Euro mocht ik ze hebben. Zo'n kans kun je natuurlijk niet laten lopen! Het bezoekje aan de PK Runningshop bewaren we voor later.

Vanavond heb ik ze meteen maar aangetrokken voor de training van 60 min D1 met 3x 2 min versnellen (een fartlet). Je merkt een duidelijk verschil met de Vomero. Waar het bij die laatste lijkt of je op zachte kussentjes loopt, lijkt het bij de Skylon of je op een laag zacht gummi rubber loopt. Je hebt meer gevoel met de grond en veel meer de neiging om hard(er) te gaan lopen. Regelmatig moest ik, na een blik op de hartslag, het tempo laten zakken.

Maar ze lopen echt super lekker! In het begin lijkt het lopen veel makkelijker te gaan dan op mijn gebruikelijke schoenen. Na een langere afstand begon ik de gevolgen van de hardere dempig wel te voelen. Je voeten hebben toch wel iets meer te verduren en voor de LSD's (Long Slow Distance) zal ik de Vomero's zeker blijven gebruiken. Maar voor interval trainingen en wedstrijden heb ik een paar nieuwe vrienden gevonden!

Wat me nog wel opviel is dat ze in de lengte aan de korte kant zijn. Maat 10,5 was voor alle zes de voorgaande Nike hardloopschoen typen precies de goede, deze lijken in die maat net iets te klein. Jammer dat Nike daar niet consistenter in is. Ik ga proberen nog iets meer ruimte vrij te maken in de neus, misschien dat dat helpt.

Het trainen ging trouwens ook goed, erg soepel en het was heerlijk weer. In totaal twee rondjes om de plas gelopen, gemiddeld 4 min 40 per kilometer.

dinsdag 13 november 2007

Vechtend tegen de wind in

In het dorp waar mijn schoonouders wonen organiseert de gymnastiek vereniging twee maal per jaar een trimloop. Afgelopen zondag was het weer zo ver. Het is in die omgeving best leuk om te lopen en met een maximale afstand van 10 km kan het je de kop niet kosten. Wedstrijden zijn leuk, maar het is nog twee maanden wachten tot Egmond. Kortom, een mooie gelegenheid om weer eens met de kleine naar de Achterhoek te gaan en te kijken of ik een PR op de 10 kan lopen.

Er zijn verschillende rekenmodellen om vanuit een tijd op afstand X je tijd op afstand Y uit te rekenen. Neem bijvoorbeeld die van McMillan Running. Volgens deze berekening, op basis van mijn snelle tijd op de halve marathon, kan ik de 10 km binnen 38 minuut 30 lopen. Gemiddeld 3 min 50 per kilometer. Dat is best snel! Het vooruitzicht dat ik zo'n snelheid zou kunnen lopen, deed me watertanden!

Het liep iets anders. Ten eerste kreeg ik vorige week last van een lichte verkoudheid, waarbij ik vooral veel last had van vermoeidheid en keelpijn. Niets ernstigs, maar niet handig als je een topprestatie wilt gaan leveren. Ten tweede is het parkoers niet zo heel inspirerend en speelde de wind een grote rol. De route in het kort:

  1. 500 meter door het dorp
  2. 4 km in rechte lijn het dorp uit
  3. 500 meter naar links
  4. 4 km in rechte lijn terug naar het dorp en de finish
Tot en met stap 2 van de route lukte het bijna het beoogde tempo te halen. Maar dat was met forse wind mee. Toen moest het stuk terug nog komen, 4 ellenlange kilometers tegen de wind in. En dan lijkt het er heel sterk op dat de wind harder is gaan waaien. Het tempo zakte verder en verder in tot uiteindelijk een 4 min 22 over kilometer 8. Auw!

Het lukte daarna wel weer om te versnellen. De loper die ik op weg naar kilometer 8 had ingehaald kwam dichterbij, dus ik moest wel. Koste wat het kost wilde ik hem voor blijven. Tot 200 meter voor de finish leek dat redelijk makkelijk te lukken, maar ineens zat hij een paar meter achter me. Ik weet niet meer waar ik het vandaan haalde, maar toen heb ik vanuit een lichaam dat er helemaal geen zin meer in had mijn eerste eindsprint ooit ingezet. Met het laatste beetje energie dat er blijkbaar nog in mijn lijf zat slingerde ik zo snel als ik kon mijn benen heen en weer en zette ik met mijn tenen af. Het lukte me mijn tegenstander voor te blijven, maar compleet leeg, gebroken en zwaar hoestend kwam ik over de finish. Met een zieke keel 40 minuten lang koude buitenlucht inademen via je mond, dat doet je geen goed. Even was ik bang dat ik dit keer te diep was gegaan en dat mijn maaginhoud naar buiten zou komen, maar dat ging nog goed.

De uitslag? De zesde plek was voor mij! De eindtijd van 39 minuut 49 zat niet in de buurt van wat ik had willen lopen, maar het is wel een nieuw PR. Als het daadwerkelijk tot mijn mogelijkheden behoort, dan loop ik die ultra snelle tijd een andere keer nog wel.

Nu weer lekker verder met het trainingsschema voor de halve marathon van Egmond.